Zawieszenie

Każdy wie, że czekanie, to taki dziwny stan, w którym czas rozciąga się nieprzytomnie… Kiedy mamy jeszcze określony konkretny cel , co do czasu, miejsca, czekanie nie jest jeszcze takie ciężkie. Po prostu odliczamy i z każdą sekundą jesteśmy bliżej wyczekiwanego momentu. Jednak kiedy zupełnie nie orientujemy się ile coś będzie trwało, ile czasu upłynie zanim coś się wydarzy lub zakończy, ile dni, tygodni? Wówczas jest o wiele, wiele trudniej.
Jakby tego było mało, ja teraz czekam na kogoś, na kogoś na kim mi zależy. Czekam aż poukładała swoje sprawy i dojdzie do siebie. Wiem, że nie wolno mi się dąsać i niczego przyspieszać. Muszę siedzieć cicho i czekać. Oczywiście siedzenie cicho mi nie wyszło. No, ale to dlatego, że chcę dać wyraz temu, że jestem do pełnej dyspozycji, chcę wesprzeć tak jak się tylko da… ale nie przesadzić… Nie naruszać prywatności, bo nawet w bliskiej relacji każdy ma swoją osobistą strefę. Prawdziwy sprawdzian cierpliwości. Czekam…
W takich chwilach cenię sobie pracę, bo nic tak nie pomaga uciec przed znużeniem i rozdrażnieniem wywołanym stanem zawieszenie, jak konkretne zajęcie. Nie mając zatem pojęcia kiedy życie wróci do normalnego rytmu skupiam się na tych zwykłych, codziennych czynnościach i tęsknię po cichutku.