Trwam sobie

Trwam sobie, jestem, żyję, raz lepiej, raz zgorzej, ale ostatnio ewidentnie jestem w stanie zawieszenia. Zaczynam sama siebie irytować tym niebytem. Lwia część tego stanu spowodowana jest stanem zdrowia i oderwaniem od świata zewnętrznego. Co więcej im dłużej tkwię sobie w tym błogim stanie tym mniejszą mam ochotę na cokolwiek, a już najmniejszą do powrotu do "kieratu", do stałego nudnego rytmu... Potrzebuję jakiś zastrzyk pozytywnej energii, motywacji do działania, jakiegokolwiek i to teraz, zaraz, szybko, bo inaczej zdziczeję do reszty. Jedyne na co mam ochotę to zakopanie się pod kołdrą i samo wypełznięcie spod niej jest dla mnie wyzwaniem dnia. Wypełzam mimo woli, wykonuję mechaniczne czynności i wcale a wcale nie jest mi lepiej. Jak zwykle mamroczę mantrę "aby do weekendu", nie żebym się nie mogła byczyć w tygodniu, jako chora mam do tego święte prawo, ale w weekend jakoś mimo wszystko jest lżej, jest więcej życia i to z wielu, bardzo wielu powodów... zwłaszcza jednego, rodzaju męskiego. Zżera mnie apatia, więc teraz ja próbuję bezskutecznie zeżreć ją. Zobaczymy czym to się zakończy.